بیست و سوم اردیبهشت نخستین روز کنفرانس بین المللی حقوق بشر و محیط زیست بود .همه  می دانند که نخستین روز مهمترین روز هر همایش و گردهمایی و...به شمار می آید.اینجانب که به لطف یکی از دلسوزان محیط زیست به این همایش فراخوانده شدم در نخستین روز به مواردی برخورم که در نوع خود کم نظیر است:

الف) عدم حضور با لاترین مقام مسوول در زمینه محیط زیست،سرکار خانم جوادی که گویا دغدغه ای برای این گونه مسایل ندارد.افسوس که نماینده ای نیز برای نشان دادن توجهش به این همایش نفرستاد. یکی از دوستان می گفت شاید خانم دکتر درگیر لایحه ایمنی زیستی بوده و فرصت حضور نیافته ، با خود گفتم

ما زیاران چشم یاری داشتیم        خو د غلط بود آنچه می پنداشتیم

افزون بر این این لایحه اجازه به زیر کشت بردن ۴٠ درصد از زمین های کشاورزی را در افق ١۴٠۴ با محصولات تراریخته یا ژنتیکی داده که در نوع خود اثر مخرب زیست محیطی فراوانی خواهد داشت ،اما دلیل حساسیت سازمان این نیست چون که در بسیاری از موارد بحرانی محیط زیستی واکنشی نشان نداده بلکه دلیل اصلی این است که نقش نظارتی سازمان را به وزارت جهاد کشاورزی سپرده اند و این امر برای سازمان گران تمام شده است نه ...

ب) بی توجهی سخنرانان ایرانی به پیشینه حقوق بشر و محیط زیست در ایران باستان و آیین زردشت که یکی از پیشروترین اندیشه ها را در زمینه پاسداری از محیط زیست ارایه داده است.

آب در خانه ما تشنه لبان می گردیم          یار درخانه و ما گرد جهان می گردیم

ج) عدم اشاره به منشور جهانی حقوق بشر کوروش بزرگ از سوی سخنرانان ایرانی که هر ایرانی پاک نهاد ی که قلبش برای ایران می طپد از یاد آوری آن در اینگونه موارد به عنوان سند هویت و غرور ملی به خود می بالد.

کوروش آن شاه بزرگ بخردان       سرور و سالار شاهان جهان

لوح قانونی که آورده به پیش         معجزه آورده اندر عصر خویش

بردباری در نژاد و دین کیش          همدلی همچو دو یار و قوم و  خویش

برده داری را نموده او فنا                   راه و رسم زندگی داده بنا

با پیامش او برابر کرده بود         مردمان را یار و یاور کرده بود

د) اشاره استاد بزرگ استرالیایی برنارد بوئر به کوروش بزرگ به عنوان صادر کننده نخستین منشور جهانی حقوق بشر ضمن تبیین پیوندهای حقوق بشر ،میراث فرهنگی و معنوی با حقوق محیط زیست.در اینجا بود که اشک در چشمانم حلقه زد که چرا ما ایرانیان اینچنین به پیشینه تاریخی خود پشت کرده و آنرا فراموش کرده ایم

چو ایران نباشد تن من مباد          بر این بوم و بر زنده یک تن نباد

ه) پیشنهاد تشکیل دادگاه بین المللی جرایم زیست محیطی از سوی معاون رییس قوه قضاییه ،در اینجا بود که به خود گفتم ای کاش در همین ایران خودمان دادگاه تخصصی رسیدگی به جرایم زیست محیطی تشکیل و به جرایم نابودکنندگان جنگل لویزان،تالاب پریشان،و آلایندگان تالاب انزلی ،خلیج فارس،دریای خزر و همچنین تعرض کنندگان به پارک ملی کویر گرمسارو....رسیدگی می شد  .....

 

و)عدم ارایه زمان کافی به شرکت کنندگان جهت پرسش نمودن از سخنرانان در خصوص موضوعات ارایه شده

ز)عدم اشاره به چالشهای زیست محیطی داخلی و بین المللی و ارایه راهکار سازنده جهت رویارویی با این بحران

ح)قطع برق در هنگام سخنرانی استاد بزرگ جناب آقای دکتر موسوی در زمان تفسیر قاعده لا ضرر و لاضرار  و توقف نیم ساعته برنامه های همایش .به یکی از دوستان گفتم  ای کاش این استاد فرزانه به جای بیان کلیات و بیان تعداد واژه های به کار رفته در قرآن (کوه،دریا، درخت و...)به نقش بشر در تخریب محیط زیست می پرداخت یا دست کم در کنار جنبه های مذهبی محیط زیست ،به ریشه های ملی پاسداری از آن نیز می پرداخت اما .... 

مجملش گفتم نگفتم زان بیان       ورنه هم افهام سوزدهم زبان