به فردوسی طوسی پاک دین                                                                                                                                           فروزنده  شد  مهر و آیین دین

حماسه سرای بزرگ جهان                                                                                                                                                     خردمند و فرزانه، تاج مهان

به یزدان شناسان همی در برست                                                                                                                                       ز    شاهنشهان  جهان برترست

     جهان شاد و خرم به اعجاز او                                                                                                                                                          به گیتی بگسترده  آواز   او

به شهنامه ما روز و شب در بریم                                                                                                                                       همی مهر و شادی به سر پروریم

کتابی پر از حکمت خسروی                                                                                                                                                  شراب سخن ،  نامه  پهلوی

      پر از مهر و شادی  و و روشنگر است                                                                                             چراغ هدایت ،در این       گوهر است

 تو شهنامه را با دل و جان بخوان                                                                                                                چنین، رسم و آیین ایران بدان

         همه سر بسر داستانهای نغز                                                                                                   فسانه کهن نامه هایی به رمز

        خردمندی و  جاه و نام و هنر                                                                                                           بیابی در این نامه شاهور

بیاموز  و بشنو     ز      آن  نکته ای                                                                                                                                                     ز هر نکته اسرار بنهفته ای

بخوان و بدان و گزین   راه پاک                                                                                                                                             بماند همی نام نیکت به خاک

ز مشی و ز مشیانه شادی و شور                                                                                                                                                         کیومرث  فرزانه را فرّ و نور

سرآمد شدن بر زمین و سپهر                                                                                                                                                                  چو طهمورث و ایرج پاک مهر

گرفتن  همی  چرخ گردون به خم                                                                                                                                         به پندار هوشنگ  به  رفتار جم

  ز   سیمرغ دانا، زبان آوری                                                                                                                                                                  فرو بستن دست دیو و  پری

دگر داستانها  تو دانی  نخست                                                                                                                                                                   ز اسرار  پنهان  تو مانی  شگفت

چو کاوه ستاره  شدن   بر سپهر                                                                                                                                                             به کردار بیژن ، پر از شور و مهر

به زندان ضحاک ، در خون شدن                                                                                                                                      به خاک اندرون زار و مجنون شدن

   به  گرز گرانمایه بیرون شدن                                                                                                                                به داد و دهش  چون فریدون شدن

دو مار  سیه را      زدن بر زمین                                                                                                                                                به نیروی ایمان و فرمان دین

به  کردار     آرش کمان را بدست                                                                                                    کشیدن به نیروی بازوی دست

به پا س وطن،  دادن جان و مال                                                                                                                 به یزدان رسیدن  ز  را ه کمال

چو  نیرم  بزرگ دلیران شدن                                                                                                                       هم آورد شیران و پیران شدن

به فرمان سام آن  یل نامدار                                                                                                                        به صاحبدلی  خرم و استوار

نگاه  من و تو به  گیتی  بود                                                                                                                                       سخنها به کردار بازی بود

به شهنامه خوانی دگر داستان                                                                                                            سخنهای  روشنگر از    باستان

سخن از   سپاهی  ز سلم و ز  تور                                                                                         سخن از تباهی ، ز بیداد و زور                                                                                      

سپاهی ز حکمت  به  غایت  به دور                                                                                پر از ظلم و  نیرنگ و بی بهره نور                                                                      

زمین پر زخون و پر از آه و درد                                                                                                      به جان دادن ایرج اندر نبرد

دگر بشنوی     حکمت  و عدل و داد                                                                                         ز   آنکس که رسم بزرگی نهاد 

ز  فرّ  و هنر از منو ش   فرید                                                                                                               که دولت  به  مهر و خرد آفرید

منوچهر فرزانه  دادگر                                                                                                                                       چو موسی  فروزنده  و   دادور

پیاده سپهبد شدن سوی خاک                                                                                                               به کردار نوذر  همه سینه چاک

سخنها  ز مهراب  داد آفرین                                                                                                      ز سیندخت   و سهراب  نیک آفرین      

سخن  از  بزرگی  و رادی و هوش                                                                                                    شکیبا یی و مهر و جوش و خروش

رهایی ز چنگال  دیو پلید                                                                                                                                  به یزدان شناسی  ، چو زال سپید

سخن از  شتاب  و  هراس  و  ستم                                                                                                        سخن از می  و   ساغر  و بیش و کم

چو کاووس کی پر شتاب  و عجول                                                                                                              پر از حرص و جاه   و به زندان خجول

به هام آوران نزد شاهان شدن                                                                                                                          به مازندران سوی دیوان شدن

چو رستم گذر کردن از بیشه ها                                                                                                                          پر از بیم  و  آز  و پر  اندیشه ها

ز ارژنگ  و اولاد   و دیو سپید                                                                                                               ز شیر و بیابان  و جادوی  شید

همه نام نیکان  و نام آوران                                                                                                                         و یا نام  گرسیوزان و بدان

به نیروی شیطان  سرافکندگی                                                                                                                           به فرمان یزدان برازندگی

سخن از من و تو  در این  لحظه  هاست                                                                    که  هر لحظه اش   پر   ز  نیک  و خطاست

چو سودابه زار و پریشان شدن                                                                                                                  چو رودابه جفت دلیران شدن

چو تهمینه  عاشق به رستم شدن                                                                                                                 اسیر دل و غرق ماتم  شدن

و یا همچو سهراب  فرخند ه پی                                                                                                                                       هم آورد   گردان  رخشنده کی

توانی چو جمشید و دل پر امید                                                                                                                                         دلیری چو ناهید و گرد آفرید

به دشت و  به دریا، به کوه و کمر                                                                                                                                         ستیز    و جدال پدر  با  پسر

به قتل پسر  زار و حیران شدن                                                                                                                       پشیمان و نادم ،  پریشان شدن

فرانک جبیبن و فرامرز تبار                                                                                                                                همی رخش و شبدیز و رستم سوار

و یا چون فرنگیس  افراسیاب                                                                                                                  غم انگیز   و  دیده پر از اشک و آب

گذر کردن از آتش و  دود  و  کاه                                                                                                                   سیاوش شدن با دلی بی گناه

سخن از امید است و یاس و گناه                                                                                                     سخن از پلیدی و ایمان و آه

سپاه آوریدن  به ایران زمین                                                                                                               زتوران  زمین در پی بغض و کین

سپاهی ز مردان پاک و دلیر                                                                                                                                          ز گستهم  و زبیژن  و ز گودرز پیر

به کین سیاوش   به میدان شدن                                                                                                 همی رسته از جان و سامان شدن

فریبرز و رهام و گرگین و گیو                                                                                                                                            فروهل ،گرازه، هجیر خدیو

دوازده سوار جملگی بیقرار                                                                                                                                                 همه رخ به رخ    در پی کارزار            

         به افراسیاب شریر پلید                                                                                                                                               شبیخون زدن با دلی پر امید           

به قدرت رسیدن به فرّ     و هنر                                                                                                                            جدال و ستیز  پدر با پسر

سخن از دل و جان بهم دادن است                                                                                  سخن از من و تو به هم ماندن است

چو کیخسرو    رفتن  به فر و هنر                                                                                                                                    به معراج یزدان  همی در سفر

به  گفتار و کردار و پندار نیک                                                                                                       اوستای زرتشت و زند دریک

گذر کردن از چینواد بزرگ                                                                                               رسیدن گروتمان نیک و سترگ

همه سر به سر قصه پهلوی است                                                                               ولیکن پر از حکمت خسروی است

گسستن ز پیمان چو گشتاسپ شاه                                                                                                        بریدن ز یزدان به بغض و گناه

درفش و کلاه و   تذر و  سوار                                                                                                                                     غم و غصه و مهر اسفندیار

گذر کردن از خوان  آن روزگار                                                                                                                ز  جادو  و شیر و همی گرگسار

به چنگ  اندرون  برف و سیمرغ  و گرگ                                                                 به  خاک اندرون  اژدهای بزرگ

به پیروزی از  خوان گذر کردن است                                                                              به نیکویی این جان بدر بردنست

گذز از گذرگاه  شک و فریب                                                                                               به فرّ و خرد با دلی پر شکیب

جگر از تن    ژنده   پیل ژیان                                                                                                                                      کشیدن چو رستم به فن بیان

و  یا چون تهمتن   به میدان رزم                                                                                                             دلی  پر  ز  بزم   و سری  پر  ز  رزم

شکوه و جلال و کمال زریر                                                                                                                                                     چو برزو نشستن به روی سریر

فرو رفتن رستم اندر میان                                                                                                                                             به گودال شغّاد بی آشیان

چو بهمن پر از ناسپاسی و کین                                                                                                                             گریزنده از را ه و آیین دین

اگرچه که رستم  ورا پرورید                                                                                                                          تن و سینه از نسل  رستم درید

به  کشورگشایی چو داراب پیر                                                                                                                                    به  پرمایگی   همچو دارای شیر

سکندر  که گیتی پر از  کین اوست                                                                                                  پر از ناله و بغض و نفرین اوست

نشانش ز روم  است و ایران تبار                                                                                        ز داراب  و  ناهید   توران  تبار

همه  قصه از زندگی  کردن است                                                                                                             و یا غصه  از بندگی  ماندن است

و یا  شهرگی در پی عدل و داد                                                                                                                                             به فرمان مزدک   به نزد    قباد

انوشه روان دادگر پیشگی                                                                                                                                                  چو خورشید  رخشنده تابندگی

چو پرویز خسرو، غرور و فریب                                                                                                                                 چو شیرویه اندر تهی از شکیب

                به   جنگ  و به شورش  ، به آز و گناه                                                                                                    ز دست دادن  جاه  و تخت و کلا ه

به  شاهی چو پوران شه مستمند                                                                                                                                  و یا چون همای  آن شه ارجمند

به فرخ دلی زاد    رستم شدن                                                                                                                                                به فرماندهی همچو گستهم شدن

شراب و می و باده و فربهی                                                                                                                                    تهی، مغز لشگر، ز دین بهی

نگون ساری پادشاهان به گور                                                                                                                         چو یزگرد و نرسی و بهرام گور

شکست و گریز و همی درد و آه                                                                                                                              فروپاشی فر ّ و تاج و کلاه

ز دشمن وطن  زار و ویران شدن                                                                                                                   کنام پلنگان و شیران شدن

به دیگر زمان  فرّ و شور و هنر                                                                                                                                                      بزرگی و پیروزی  و سیم و زر

همه آنچه خوانی به شهنامه ها                                                                                                                                                           سخنها و گفتار و آن نامه ها

سخن از من و تو ، زما گفتن است                                                                                                   پریشانی و رنج جان و تن است

و یا گفتن از شادی و فرهی است                                                                                                 کلاه بزرگی  و تاج مهی است

به هر  روز و شب چهره ای دیگریم                                                                                                     به ساز درون  نغمه ها می زنیم

همه چون همیم از همه همتریم                                                                                                                                       چه دانی که از دیگران برتریم

منم آن فریدون تویی کیقباد                                                                                                                      و یا این منم  آنکه دادی به باد

                                      تویی چون منوچهر با عقل و هوش                                                                                      منم  همچو بهمن بدور از  سروش

منم آنکه دارد   همی   جام جم                                                                                                                       و یا این تویی  وارث جام جم

تویی رستم و این منم گیو  و زال                                                                                         منم  چون فرانک تویی همچو زال

تو گردآفریدی و من   پیر طوس                                                                                                      تویی همچو گستهم  به چشم عروس

منم همچو سهراب  و کسرای شیر                                                                                                              تو یی همچو مهراب و داراب  پیر

من افراسیابم   تویی  سلم و تور                                                                                                                        من از خاک پاکم ز دنیا به دور

بدان ای برادر ز یگ گوهریم                                                                                                                            به جان و خرد صاحب لشگریم

به یک چهره برتر ز هر   سروریم                                                                                                                           به نزدیک یزدان روشنگریم

به دور جهان تا رسیدن به رب                                                                                                                        بگردیم و چرخیم تا سوی رب

بدانجا رسیدیم   ،      یکتا شویم                                                                                                                              و ز آنجا   ز هم  دم به دم وا  شویم

ز   وحدت به کثرت  بسی  بی شمار                                                                                                                     چنین   آید  این   چرخ گردون به کار

به   یزدان شناسی  بزرگیم و شاد                                                                                                                               به   وحدت  پر از نام نیکیم  و  داد

ز  کثرت   به شیطان پناه آوریم                                                                                                                  ز  خود خواهی  جان را به آه آوریم

ز کثرت همیدون  به جنگیم و درد                                                                                                                                   پر از خاک و خون جملگی در نبرد

ز  وحدت  به نزدیک یزدان رویم                                                                                                                       گریزان ز شیطان و زندان شویم

ز  وحدت  به صلح جهانی   رسیم                                                                                                                                                              به  سرّ     درون و    نهانی      رسیم

چنین رسم و آیین به شهنامه خوان                                                                                                                                  دوقطب جهان را به این نامه دان

یکی قطب   شیطان،   پر از شکّ و   وهم                                                                                                                                  پر از تیرگی ها ، پر از ظنّ  و غم

یکی قطب   ایمان    به یزدان پاک                                                                                                                                                  زدودن دل از تیرگی ها  ز خاک

زخاک  فریب و ستم پیشگی                                                                                                                                                                      به نور و به فرهنگ و وارستگی

سخنهای شهنامه  پر حکمت است                                                                                                                        پر از  حکمت وحدت و کثرت است

چو حامد شوی  در ره  کردگار                                                                                                                                                                      زمان را به نیکی   سپاری    به کار

به هستی به صلح  و به نیکی شوی                                                                                                                                                                         تو نور خرد در سیاهی  شوی

به معنای عرفان    اگر   پی بری                                                                                                                                                      ز پهنای  کیهان  همی   بگذری

به حکمت چو باری به دریا     بری                                                                                      به دین و خرد جان خود     پروری

ز  دریای عرفان به بار خرد                                                                                                                                                   ترا سوی یزدان همی ره برد